Logboek V-cruise 2010 | Kon. PIT Pro Rege

Logboek Veteranencruise 2010

Dag 6:
Het doel is bereikt, het schip ligt afgemeerd te wachten op een nieuwe groep vakantiegangers, zestig veteranen en evenzoveel helpenden en bemanningsleden zijn weer naar huis gegaan.
De Veteranencruise 2010 is afgelopen..., maar blijft voor altijd verankerd
in de herinneringen van ieder die eraan deelnam of er bij was betrokken !

Weinig kan die ervaringen en herinneringen beter weergeven dan de onderstaande 'lofrede' door deelnemer en Indië-veteraan Adriaan de Winter.

Gorinchem, 25 juni 2010
(naar analogie van ‘Toen wij uit Rotterdam vertrokken’)

Toen wij uit Amsterdam vertrokken

met Henry Dunant een mooie schuit.
Aan boord een aantal veteranen
gezamenlijk gingen zij een weekje uit.
Muziek alom klonk van de kade
dat hadden zij nog nooit gehoord.
Destijds bij terugkomst na lang strijden
klonk géén muziek en ook geen woord.

Maar nu ging hét vanaf de kade
Hulp kwam overal vandaan.
Soldaten jongens en de meiden
hebben het fantastisch goed gedaan.

Toen wij uit Amsterdam vertrokken
De Rode Kruisboot lag al klaar.
Met een groot aantal goede mensen
werd erkenning voor de veteraan waar.
Via kanalen en rivieren
deden wij wat steden aan.
Om via hulp van veel vrijwilligers
begeleid een blokje om te gaan.

Wij hebben waardering voor de mensen

die ons zo goed hebben gesteund.
Met onze beperkingen uit de oorlog
hebben wij op hen geleund.

Toen wij uit Amsterdam vertrokken
lag een programma voor ons klaar.
Met nu erkenning van Defensie
was een verrassing meer dan waar.
Wij gingen óók naar kameraden
en legden daar veel anjers neer.
Waardering voor wát wij samen deden
al zien we hen toch nimmer meer.

Want in die tijd van zoveel jaren
denken wij nog steeds aan hen.
Iets waar wij steeds mee zullen leven
blijft altijd bij ons waar ik ook ben.

Toen wij uit Amsterdam vertrokken
Met die mooie boot van ’t Rode Kruis.
Met kapitein en haar bemanning
voelden wij ons heel gauw thuis.
Met hun waardering voor de mensen
die beperkt zijn aan been of hand
varen zij al heel veel jaren
door ons mooie vaderland.

Wat ons nog rest is thans waardering
voor wat je kunt doen van mens tot mens.
Veel dank aan allen die ons helpen
en blijf gezond dat’s onze wens.

Dag 5

Vrijdag 25 juni 2010: Veteranencruise bereikt eindbestemming

bron: Veteraneninstituut

Na een bijzondere week op Nederlands fraaie rivieren, is de J. Henri Dunant met al haar opvarenden aangekomen in het fraaie vestingstadje Gorinchem. Onder grote belangstelling meert het schip af, waarna enige veteranen de benen gaan strekken in het mooie park en een aantal vrijwilligers de gelegenheid te baar neemt om verkoeling te zoeken in de Lek. Tegen vieren staat een heerlijke en perfect verzorgde High Tea in de eetzaal te wachten; aan kwalitatief hoogstaand eten heeft de Veteranencruise geen gebrek. Veteraan De Winter maakt van de gelegenheid gebruik om een fraaie, zelfgeschreven lofrede (zie boven) uit te spreken, die onder luid applaus ontvangen wordt.

Na dit weldadige maal kan er op de kade genoten worden van oude legervoertuigen die door ‘De dorstige types’, een vereniging uit Gorinchem met als doelstelling conservatie van rollend legermaterieel, op de kade zijn uitgestald. Jong en oud, opvarenden en inwoners, geven hun ogen de kost en de verhalen komen boven.

Ter afsluiting van de Veteranencruise staat een optreden van Wieteke van Dort, onder veteranen beter bekend als Tante Lien, gepland. Aan het einde van de middag arriveert zij in stijl; opgehaald door een VN-witte Nekaf. De veteranen gaan achter haar aan naar binnen en genieten met volle teugen van de herkenbare en gewaardeerde klanken. Morgen gaan ze huiswaarts, met een rugzak vol mooie herinneringen aan bijzondere ontmoetingen, kameraadschap, het fraaie landschap en de fraaie steden, vriendelijke vrijwilligers en vooral veel vakantie. Het is ze van harte gegund!

Dag 4

Donderdag 24 juni 2010: Veteranencruise in bruisend Nijmegen

bron: Veteraneninstituut

Wat valt er vandaag te vertellen over de deelnemers aan de Veteranencruise, veteranen die een week vakantie hebben aan boord van het Rode Kruis-schip J. Henri Dunant? Kijk naar buiten en zie wat anderen doen die vrij zijn: genieten van het mooie zomerweer. Het vakantieschip met zijn grote zonneterras leent zich bij uitstek voor nietsdoen en de veteranen doen dat niets dan ook vol overgave. Terwijl het schip net na zevenen koers zet naar Nijmegen, beginnen de veteranen aan hun ontbijt of genieten al van het mooie ochtendlicht over de Maas. Vervolgens begint op het grote zonnedek een uitgebreide bingo, met prijzen die, niet geheel verwonderlijk, vaak een oranje kleur hebben.

In Nijmegen, waar het schip tegen tweeën aan de Waalkade afmeert, gaan de vrijwilligers en veteranen van boord, de laatste geholpen door leerlingen van ROC Eindhoven. Ze hebben een zware klus aan de rolstoelers; de Nijmeegse kade is behoorlijk steil en de temperatuur hoog. Maar ja, ze willen later militair worden dus weten dat lichamelijke arbeid erbij hoort. Vlot bereiken ze dan ook het bruisende hart van de oude stad, waar terrasjes en ijskramen lokken. Overigens zijn er ook veteranen die stug niets blijven doen, genieten van de goede airco aan boord en het drukke verkeer op het water is ook erg ontspannend. Het is ten slotte vakantie, alles mag en niets hoeft.

Het zal niemand verwonderen dat veteranen, gasten en bemanningsleden halsreikend uitkijken naar de vroege avond, wanneer het Nederlands voetbalelftal de wedstrijd tegen Kameroen gaat spelen. De vrijwilligers hebben ter verhoging van de feestvreugde zichzelf in oranje gehuld; ze kunnen hun enthousiasme niet verbergen. Voorafgaand aan de wedstrijd is er een nog een feestelijk diner, dat net als andere maaltijden aan boord weer van een ongekend niveau is. Ondertussen is het grote scherm gezakt en de projector tot leven gewekt, en genieten de opvarenden van de wedstrijd. En voor degenen die liever iets anders doen is er ruimte genoeg aan boord, zoals bovendeks waar van de late avondzon en de inmiddels rustige Waalkade. Het was een heerlijke en bovenal ontspannen dag, een echte vakantiedag!

Dag 3

Woensdag 23 juni 2010: Veteranencruise bezoekt Veteranenstad Roermond

bron: Veteraneninstituut

In de haven van Cuijk klonk vanochtend om zes uur het zachte geronk van de vertrekkende J. Henri Dunant. Het is goed zes uur varen naar de eindbestemming van vandaag, de Maashaven in Roermond. De reis, stroomopwaarts over de Maas, verloopt geheel volgens planning. Na een laatste sluis op enige honderden meters van de haven meert het vakantieschip net na het middaguur aan. Op de kade zijn ondertussen een Defensiebus en verschillende Rode Kruis-bussen, afkomstig van regionale afdelingen uit de omgeving, aangekomen. Hiermee zullen de veteranen naar het Stadspark Hattem gebracht worden, het park waar het Nationaal Indië-monument en het Monument voor Vredesoperaties staan.

De ontscheping en de verplaatsing, de laatste gemakshalve onder begeleiding van de Koninklijke Marechaussee, gaan vlot en gedisciplineerd. In het monumentenpark staat van alles en iedereen klaar om een volledige kennismaking met de monumenten en inhoudsvolle bijeenkomst te garanderen. Met het gevaar onvolledig te zijn: leerlingen van het Gilde ROC, opleiding Vrede & Veiligheid en vrijwilligers van het Nationaal Katholiek Thuisfront (NKT, organisator van de bijeenkomst), de Stichting Nationaal Indië-monument 1945-1962 (NIM) en de Limburgse Veteranendag. De muzikale omlijsting komt voor rekening van het muziekkorps van het Regiment Grenadiers en Jagers; prachtige klanken onder het Limburgs eikenloof. Gezien de snel stijgende temperatuur is de ontvangst met frisdrank uitstekend, evenals het lommerrijke grasveld voor het bekende Spoorpaviljoen in het park.

Nelleke Swinkels, directeur NKT, heet de veteranen van harte welkom, waarna burgemeester Van Beers van Roermond een korte schets van de stad geeft en diens, vanwege de monumenten, niet onbelangrijke rol in de veteranenwereld. De heer Antonis van het NIM zet vervolgens uiteen hoe de monumenten tot stand kwamen en wat de symboliek erachter is; de vele veteranen die ze nog nooit hebben gezien luisteren aandachtig. Na een muzikaal intermezzo en een gedicht van veteraan De Winter, ontvangen alle aanwezigen een witte anjer, om straks bij de monumenten te leggen. Ten slotte gaat aalmoezenier Mark Lieshout over tot een korte overdenking, waarna iedereen in de gelegenheid wordt gesteld de anjer bij een van de monumenten te leggen en op zijn of haar eigen manier stil te staan bij de gesneuvelden.

Wat erg opvallend is, is dat de veronderstelde kloof tussen de oudere generatie veteranen enerzijds en de jongere veteranen en actieve militairen anderzijds nergens te bekennen blijkt. De omstandigheden waren vroeger natuurlijk anders, maar het menselijke is de brug tussen de generaties. Verlies, leed, mooie en minder mooie momenten; het zijn ervaringen die iedere militair opdoet en meeneemt in zijn of haar levensbagage. Dat is leeftijdsonafhankelijk, evenals het moment waarop opgekropte emoties naar buiten komen. De bijeenkomst is zo’n moment waarop veteranen hun emoties de vrije lopen mogen en kunnen laten. Een begripvol woord, een warme arm of een bemoedigend schouderklopje komt van een collega, onbelangrijk wat diens leeftijd is. Zelfs de leerlingen van het ROC bieden hun jonge schouders aan, waar dankbaar op geleund wordt. Wie zegt dat de jeugd van tegenwoordig geen empathie meer kent was in Roermond de schellen van de ogen gevallen!

Terug aan boord maken de veteranen en vrijwilligers zich op voor het zogenaamde Captain’s Dinner, met daarna een optreden van het dansorkest van de Marinierskapel. Een stijlvolle afsluiting van een emotie- en inhoudsvolle dag. En morgen…. voetbal kijken in bruisend Nijmegen!

Dag 2

Dinsdag 22 juni 2010: Van Wijk bij Duurstede naar Cuijk

bron: Veteraneninstituut

Nederland ziet er vanaf het water, in dit geval het Amsterdam-Rijnkanaal, de Maas, de Lek en de Waal, heel anders uit dan je gewend bent. Zeker in vergelijking met het drukke Amsterdam, waar de Veteranencruise maandagmiddag vertrok, is de J. Henri Dunant een oase van rust. Buiten glijden weilanden, dorpjes en steden voorbij. Nigtevegt, Breukelen, Utrecht, Plettenberg; minder en meer bekende plaatsen, verbonden door water en dijken. De veteranen genieten ondertussen van een warme maaltijd, de warme zomerzon en de buitenlucht. Het is goed te merken dat de vrijwilligers inmiddels ingewerkt zijn; de bediening aan tafel en op het zonneterras gaat vlot en soepel.

Tegen achten arriveert het vakantieschip in Wijk bij Duurstede, waar ze afmeert in de Gemeentehaven tegenover de fraaie molen ‘Rijn en Lek’, inderdaad genoemd naar de rivieren die daar kruisen. De kennismaking gaat voort; onder het genot van een borreltje komen de verhalen los. Bijzondere verhalen, zoals van een Indië-veteraan van de Koninklijke Marine die toentertijd werd ingevlogen om een zieke machinist te vervangen, waarop zijn gesprekspartner aangeeft dat hij die machinist was. Ruim zestig jaar na dato blijkt de (veteranen)wereld kleiner dan je zou denken! De avond is lekker fris, de indrukken goed en de kooien, tegen middernacht opgezocht, hartstikke comfortabel.

Om 06.30 is het reveille voor de vrijwilligers, de veteranen kunnen tussen 07.30 en 13.00 ontbijten of brunchen, maar net wat zij willen. Het schip trekt zich van het ritme van de gasten weinig aan: om klokslag 08.45 vaart zij af om via Waal, Maas-Waalkanaal en uiteindelijk de Maas in Cuijk aan te komen. Daar staan tegen twee uur ’s middag bijna veertig leerlingen van het ROC Rijn IJssel, Instroomopleiding Koninklijke Landmacht, gereed om de veteranen te assisteren bij het passagieren. Velen maken van de aangeboden diensten gebruik om zo een terrasje te kunnen pakken of gewoon het oude stadje te kunnen bekijken, dat alles onder een nagenoeg wolkenloze hemel en zomerse temperaturen.

Na terugkomst kunnen de veteranen genieten van een overheerlijke rijstmaaltijd; ook koks van de civiele vaart draaien hun hand niet om voor de bij (oud)militairen zo geliefde ‘blauwe hap’. Indië-veteraan De Winter krijgt voor de hoofdmaaltijd het woord: hij biedt, voorafgegaan door een prachtig zelfgemaakt gedicht, J. Henri Dunant-kapitein Joke Raaijmakers een speciaal vervaardigde bronzen plaquette aan als dank voor de Veteranencruise én de goede werken van het Rode Kruis. Dit alles onder toeziend en waarderend oog van de directeuren van Koninklijke Pit Pro Rege en het Veteraneninstituut, respectievelijk Cor Louwerse en KTZA Frank Marcus. Als medeorganisatoren van de Veteranencruise zijn zij vandaag te gast aan boord en spreken en dineren zijn uitgebreid met de veteranen.

De avond van deze prachtige dag wordt besloten door een optreden van de bijzondere familiegroep Chardon. De band, voor deze gelegenheid bestaande uit vlootalmoezenier Gert-Jan Jorissen (draailier), zijn vrouw Marion (trekharmonica) en zijn dochter Jonneke (doedelzak) brengt Gert-Jans eigen composities ten gehore. Het zijn, heel toepasselijk, zijn dagboeknotities van operaties van Cambodja tot Afghanistan, op muziek gezet zodat de emoties daarin naar voren komen. Bijzonder, dat is zeker. En daarna, genieten van de zomeravond en uitrusten voor morgen, de tocht naar Roermond en het bezoek van de verschillende monumenten aldaar.

Dag 1

Maandag 21 juni 2010: Veteranencruise 2010 steekt van wal !

bron: Veteraneninstituut

Maandagmiddag, eerste zomerdag 2010, De Ruyterkade in Amsterdam. Gasten voor het Rode Kruis-vakantieschip J. Henri Dunant arriveren, gebracht door familie, vrienden of vervoersbedrijf. De vrijwilligers zijn al aan boord, hebben hun briefing gehad, hun bedden opgemaakt en staan gereed om de zestig gasten, gehandicapte veteranen, te verwelkomen. Koffers, tassen en middelen ter ondersteuning van de mobiliteit van de veteranen gaan met hen mee over de loopplank. Inchecken, hut zoeken, kennismaken met de hutgenoot, de veren schudden, het schip en de andere veteranen leren kennen, afscheid nemen; het is een drukte van belang. Een gezellige drukte welteverstaan, met zicht op een heerlijke vakantieweek in het mooie rivierenlandschap van Midden-Nederland.

Dat vakantiegevoel krijgt een extra impuls door de vrolijke klanken die de Luchtmachtkapel vanaf de kade ten gehore brengt, wat applaus van zowel de veteranen als van passanten oplevert. Een passerende Amsterdamse dame, met kleinmodel hond, kijkt met enige verbazing naar het schouwspel. Ze vraagt naar de reden van de feestelijkheden en knikt enthousiast als ze verneemt dat het een vakantie voor veteranen betreft. ‘Hartstikke leuk, dat hebben ze verdiend’, zo zegt ze stellig, waarna ze verder flaneert over de kade.

Tegen de klok van half vier dwingt de bemanning de uitzwaaiers en andere niet opvarenden met zachte hand van het schip. Veteranen en vrijwilligers komen ondertussen bijeen in de salon voor een welkom en een uiteenzetting van wat ze de komende week kunnen verwachten. De motor begint zachtjes te ronken en de loopplank wordt opgehaald. Klokslag vier uur kiest de boot het ruime sop, alhoewel, zo ruim is de Amsterdamse haven nou ook weer niet. Eerst achteruit stekend, om vervolgens met een fraaie zwaai de boeg te keren naar het Amsterdam-Rijnkanaal. Op naar Wijk bij Duurstede, waar in de Gemeentehaven de nacht doorgebracht zal worden. En dan, morgenochtend, door naar Cuijk om daar vanaf 14.00 te passagieren in het fraaie stadje. Daarover morgen.

Voorbereidingen